Ahmet Telli — Bal Acısı

Meydan okuyarak zamana
tanrıya ve aşka
bir palet toprağın gizemini
çivilemişsin tuvaline
özleştirip bakışınla

Bakışın ki
kısaltır özge aşklan
sokar dergahına
secde ettirir
varılmaz uzaklıktır bakışın

Çöreklenmiş alaycı bir gülüş
dudaklarının hayın kıvrımına
iki yüzlü
küçümseyici
ve sevdalı

Belli etmesen de üşüyorsun belli
Al omzuna harmaniyeni ellerinle
Ellerin ki dokur zamanın tezgahında
aşkın bin türlüsünü
inceliğin ve hüznün bin türlüsünü

Ufkun sisli ve alıngan
hiç doğmuyor güneşler
hiç doğmayacak
sanki zaman
hep ortaçağ

Sonra büyük göç kuzeye
yüce dağlardan aşarken yüreğinde
deniz tutması gibi bir esriklik
ve ayrılıkların buruk tadı
hüzünle seyretmiştin üzüncün yurdunu

Acı bir damla gözyaşı olmuşsun
kimi iklimlerde
Kimi yerde masallara girmişsin
Geceler kadar gizli anlamlara
öpüşler gibi sinmişsin

Ve sen hep bir tülün düşsel gerisinde
düşsel kalacak olan yaşlanmadan
kalımlı sevgiliymişsin
Derler ki hala o düş ülkelerinde
bal acısı imişsin