Ahmet Telli — Boğuntunun Yılan Isırıkları

Yalnız sevgiler kandilinde
titrek alevi hüznün
çarpıyor sapsarı toprağına yüzünün
ve akıyor mumyalaşmış bir korku
pencerelerden

Saatlerin kadranlarına asılmış
binlerce ton izmarit kokusu
sessiz dualar mı
ilençler mi büyütüyor
ağırdan yürüyen zamanı

Düşerek şamdanların
paslanmış yüreğinden
kapaklanıyor kuştüyü yastıklara
sarsılıyor hıçkırıklarla ve öpüyor
aldanışlarının oyalı mendilini

Nasıl da deliyor isterik kahkahalar
kulaklarının karanlık kuyusunu
doluyor romanlarından fırlayan
kötü kahramanlarla her yanı
haykıramıyor

karıncalanan kasıklarında
yürüyen bir engerek
kanlı dişleriyle gülüyor, ısırıyor
sapianıyor iki kaşının ortasına
yalnızlıklar, aldanışlar