Ahmet Telli — Sessizliğin Yorgun Güzü

Dingin sularındasın acının ve
servilerin kuşluk serinliğinde
usulca okşanan esmer güz
yapraklarında oynuyor giz
çeviriyor acının aynasını kendine

Ne kalmışsa sevgiden, neyi
bırakmışsa isteyerek
perdelerin kıvrımında örümcek
gibi geziniyor şimdi
dokuyor sessizliğin güz kilimini

Çok uzak ve çok beklenen
bir şey var gibi
doluyar akşamlarına birden
batırıyor canına sivri dişlerini
az değil sessizliğin öğrettiği

Az değil öğrettiği usta sessizliğin
çirkin bir yontu gibi duruyor orada
pelteleşiyor o hayın gülüş
göz çukurlarında
damıtıyor üzüncü akşamlarına

Hüznün kekre cemresi düşünce şiire
sızlatıyor yüreğini gündönümleri
ve yorgun dönüşler bıkkın serüvenlerden
hiç kaldırmıyor içi artık o hüzünleri
bir hırsız gibi dönüyor kente