Attilâ İlhan — Ağustos Mızıkacıları

bitmeyecek bu benim alıp başımı gittiğim
senin için kaç İstanbul değişerek
yeniden başlamak halinde sevdiğim
gökyüzünü en güzel yüzünle düşünmek
bitmeyecek delilikler biriktirdiğim
her akşam uyanıp bir başkasında

o parkta yine ağustos mızıkacıları
unter der linden diye dinlediğim
bir gece yarısı iki harp arasında
bak senin saçların inge’nin saçları
inge’nin çocukluğu taktığın çiçek
gözlerin inge’nin gözleri sırasında
gülümsediği hiç bitmeyecek

richard tauber’in ve zengin şarkısından
kuşlarla çoğaltıp almanca ağaçları
mavi polkaların zil çalıp döndüğü
bir daha döndüğü bir daha döndüğü
o parkta yine ağustos mızıkacıları
mutluluğun bir ışık hızıyla göründüğü
her biri bir roman yaşamasında

balonlarım patlatmak kırmızı sarı
İstanbul ki yıldızlar içinde dökülen
bitirip seramik dublelerde biraları
tuz parça dağılınca unter der linden
artık ne ben varım bir otel odasında
ne inge olacak kendiliğinden
ne o parkta ağustos mızıkacıları