Seyhan Erözçelik – Jestlerin Ölümü

kurumuş güller duruyor masada.
kimin aldığını hatırlıyorum da
ne için aldığını bilemiyorum.

bir zamanlar – bir zamanlar dediysem
çok eski de değil: birkaç ay önce
gül alırdık. biz. hepimiz.
her şey için, yerli yersiz
gül alırdık bir zamanlar.
biz. hepimiz.

gülleri de eskittik.

zaten artık almıyoruz. gül zamanları
geçti. rüzgâr esti. sert esti. jestler bitti.
kendimizi kaybettik.
gül verecek kimse de kalmadı.

bazen şunu diyoruz kendi kendimize:
işte bu bizim hayatımız.
bak işte biz buyuz
bunları yaptık.
şimdi nerdeyiz?

ben de şunu diyorum kendime:
jestlerimi harcadım, artık jest kalmadı.
jestlerle hayat sürmüyor.
net olmak lazım.

zaten
kafatasımı görüyorum yüzümde
aynaya baktığımda.

hiçbir şey eskisi gibi olamaz ki artık!
artık biz. üsküdar’a da geçmez olduk.

oysa ki insanların birbirine ihtiyacı var.
yoksa niye toplu halde yaşasınlar.