A. Kadir – Tebliğ

Ömrümde görmedim böyle bir gün
Yarım dilim ekmek önümde
Düşünüyorum alevden ülkeleri
Boğazında kalsın yedikleri
Ve zehir zıkkım olsun
Bir anda düşünmeyen varsa eğer

Sen benim
Memleketimin şarkılarında bile varsın
Sen o korkunç
Sen o uykusuz gecleer altında bir kere olsun
Umudunu kaybetmeyen şehir
Ben de bilirim, bu umuttur bu
Bağlanamaz kıskıvrak dört bir yanından
Bir umuttur ki daha haşin, daha merhametsiz, tank ordusundan düşmanın
Bir umuttur ki
Sokaklarında sırtüstü yatan
Henüz buluğa ermemiş yaralı çocukların
Mavi gözlerinde okunur
Ve sonuncu kalede
Mazgallardan bakanların yumruklarında

O insanlar bitmedi mantar gibi yerden
Anaları doğurmuştu onları bir zamanlar
Tıpkı dalda bir çiçek açar gibi

Ve şimdi kimi kurtuldu ölümden
Kimi yapıştı toprağa yüzükoyun
Step kokan elleriyle

Kimisi de verdi kendini dalgalara
Bir kuş kadar rahat
Erkekçesine ve hazin

Püfür püfür esen
En yumuşak rüzgarlarına bile
Düşman oldum Karadeniz’in

Ve sen güzel şehir
Sen artık hiçbir şarkıya sığmazsın
Seni yarın, ilk defa bir şafak vakti
Mükellef bir sofraya oturan
Bütün dünya insanlarının
Bulutsuz ve taze yürekleri
Bir türkü gibi değil
Bir sevgi gibi değil
Fakat bir ağlamak ihtiyacı duyacaktır
Giderilmez bir ağlamak ihtiyacı gibi