Fazıl Hüsnü Dağlarca – Sevgicek

severdim
severdim onu geceleri
aydınlık taşlar sanki uyurdu
sessizliğinde

daha ötelere giderdi yeşilden
ellerinde otlar
inanırdı yıldızların birliğine
mutluluğuna suyun yalazın

öteki kuşları yaşardı
dallar serçelerle doluyken
yiterdi kendi aklığında
uçsuz bucaksızdı düşü

severdim
düşünürdüm düşünürdüm ayrılığında onu görürken de
baktıkça azalırdı
öyle ince bir yüzü vardı ki