Ahmet Ada – Serçe
dilimde eski hüzzamlar
kulağımda ipek sesi unutulmuş hatmi çiçeğinin
kar mavisi kirpiklerinin sesi
bir güvercin curcunası olan yaz göğünün sesi
usulca çömelip yem arayan serçe sesi
uçtum o serçeyle
uçmasını bilen limon ağacının sesi
bir chagall resminin çocuksu sesi
uykusuz şairler korosunun güneşli sesi
sanayi sokağında hangarların orada
uçarı gölgelerin sesi
mozaikler arasından püsküren bir çiçeğin sesi
manastır avlusunda
bir sümer tabletinin kırık sesi
yaklaştım yanına gök sayfaları arasında
sırlar saklayan kapıların sesi
seviyorsan ben hala saçındaki leylak sesi
kökü ordadır diye sevdanın
bir bumerang gibi sana döndüm
voraşların burcu kalbine
yaşadım beter bir aşkı, öğrendim
kalp kalesinin ikiye bölündüğünü
dolunayların senin çocuk gözlerine dolduğunu
bunun şaşırtıcı bir şey olduğunu
solgun gelinciklere söyledim
ürgüp’te
develerin üstünde hatıra fotoğrafı çektiren seyyahlara
bakırcılar çarşısının esnafına
çömlek ustalarına
çuha çiçeklerine söyledim dere boyunda
bir tel uzadı ışıklı bir tel saçında
giydim aşk urbasını sana geldim
birdenbire yaz yağmuru başıboş caddelere
giyindim yağmuru sana geldim
kalbimde ipek-baharat yollarının sesi
üstelik vakit ikindi,
kalbe çıkan çınarların sesi
balkonların kuş vakti, vaktin sesi
seviyorsan beni hala pırıl pırıl sevdanın sesi
yağmur muydu yağan yoksa yıllar mı
kirli sarı bir şehir omuzlarımda
sokuldum kırık yazılara
yazıların veda sesi
kuş sayfaları arasında