Şükrü Erbaş – Ay Gölü

yaprağa inanırım ben
yağmurun yağmasına
bozkırın avucunda
akan parmak suya
havaya atılan taşın
yere düşmesine
bir köpeğin havlamasına
yalnızlıktan beter
gittikçe artan kaygısına
adres arayan birinin
işıklı camlarda simsiyah bir cümle
alın çizgisine
ben inanırım
susan babalara
annelerin yaşama telaşına
bir çocuğun beklerken
terleyen yüreğine
yolların tükenmez birer
hasret katarı olduğuna
inanırım, ölümün bir gün
bizi de güzelleştireceğine…
sen bana dokundun
derin baktın
dip sularını konuştun
akşamdı
yolcuydum
kapılarımı bir daha
gördüm
yoruldum anlamaktan
kimseye benzemesen bir gün
bir ay gölü olsan
taşın toprağın can bulduğu
dünya, desen
şimdi tamam
kalbinde binlerce karınca
bir orman sabahlara dek
konuşsa, konuşsa…